Data Korban Bencana Letusan Gunung Merapi Tahun 1930

delpher.nl

Arsip dari De locomotief (29-12-1930) menjelaskan secara lengkap tentang jumlah korban letusan hingga penanganan korban yang terdampak letusan gunung tersebut. Ini adalah narasi lengkap dan terjemahannya:

Rampen.

U?ENIGE dagen, voordat de Merapi-ramp ■ zoo groote afmetingen had aangenomen, werd hier het onderwerp der openbare geld-inzamelingen besproken. Toen op 19 December waren er 15 dooden en 250 bouw bedolven sawah; nu werden reeds 789 dooden begraven, worden 520 menschen Vermist, zijn meer dan 1.200 bouw grond verloren,, meer dan 20 desa’s geheel of ten deele verwoest, moeten 30.000 vluchtelingen gevoed worden en zijn honderden gezinnen van ieder bestaansmiddel beroofd. Toen werd hier geschreven: „In dit verband lijkt het urgent, eindelijk een centrale regeling te trtffen, uniform en voor geheel Indië, waarbij alle inzamelingen centraal worden beheerd. Men zou het Smeroefonds als uitgangspunt kunnen nemen ; men zou kunnen trachten de centralisatie der milddadigheid verder uitte breiden en het gevolg zou zijn dat men minder dikwijls een beroep op de goedgeefschheid der burgerij behoeft te doen en dat de hulpverleening na rampen minder wisselvallig en beter gecontroleerd zou geschieden.” Nu is er alle aanleiding hier op terug te komen. Want wederom moet voor de hulpverleening een beroep op allen worden gedaan—en reeds aanstonds is overduidelijk geblekeD, dat vele kringen der samenleving ondanks den slechten tijd geven, snel geven, en van harte geven. Dat is hoodig; en het is zeker een opbeurend en moedgevend verschijnsel, dat de gemeenschapszin als het er op aan komt zich krachtig doet geiden. * . * * Doch de noodzaak, eenerzijds om deze spontane hnlpverschaff.ng steeds zoo doelmatig mogelijk te benutten, anderzijds om de taak van overheid en particulieren terzake scherper af te bakenen, is thans grooter dan ooit. Er kan morgen wéér iets gebeuren. In ren ander deel van Indië, op kleiner schaal, wellicht neg slechter tijd. Wat dan? Er doet zich reeds een belang voor, dat alweder bijdragen eischt: het werkloozenfonds. En intusschen blijven er de talrijke vereenigingen en instellingen, die eveneens teer hare inkomsten zijn aangewezen op wat het publiek wil geven. Kan geven. Die capaciteit is voor niemand onbeperkt; zoo min voor de verschillende groepen der bevolking als voor de firma s en maatschappijen, die veelal voor het grootste dtel der opbrengst zorgen. Nu doen zich meerdere vragen voor. Er berusten bij meerdere banken nog allerlei restanten van vroegere inzamelingen, comité’s en fondsen. Kunnen zij niet worden samengevoegd en benut? Er zijn ook van meer recente collectes overschotten. Waartoe die te bestemmen? Er worden gelden ingezameld voor de meest uiteenloopende doeleinden. Is het niet mogelijk tot samenwerking te komen ? Zou de stichting van een centraal fonds, dat niet alleen gelijk het Smeroefonds voorschotten geeft, maar dat ook schenkingen kan doen, en organiseerend, beheerend en controleerend kan optreden, niet zeer nuttig zijn?

Een andere vraag : waar ligt eigenlijk de grens, in gevallen als deze Merapi-ramp, tusschen de taak der overheid en die der particulieren ? Dat de uitvoering der kulpverieening door bestuur, politie en leger geschiedt, is duidelijk ; maar welk aandeel heeft het gouvernement er in. Geeft de overheid de gronden, materiaal voor wederopbouw, etc. ? Geeft zij het voedsel, dat aan de vluchtelingen wordt verstrekt ? Treedt zy alleen regelend op, of neemt zij een deel der hulpverlee uing ook zakelijk voor hare rekening ?

Men moest met het beantwoorden dezer dragen niet te lang wachten. Het publiek, Van verschillende landaarden, gééft. Het geeft naar vermogen en van ganscher harte. leder weet, dat nu eerst deze ongelukkigen geholpen moeten worden. Maar inmiddels is het gewenscht, dat de Itegeering aanleiding vindt om bekend te stellen : ten eerste: welk aandeel inde hulp-Verleóning voor rekening komt van den lande. Ons komt het voor, dat dit aandeelniet te kleinbehoort te zijn. Wat uitde al gemeene middelen wordt bekostigd, betaalt automatisch de geheele gemeenschap. De landsmiddelen worden door de geh eele bevolking opgebracht; het is juist en logisch zoo men daarmede een deel van den Uood doet lenigen. Wil men niet zoo ver gaan als in Italië geschiedt, waar alles van rijkswege betaald wordt, zoo blijft toch het beginsel van kracht, dat een deel der hulpverleening, zooals de voedselverstrekking en later de uitgifte van gronden, behoort te geschieden door de overheid. Ten tweede zou men gaarne vernemen, inhoeverre de regeering haar intermédiair kan verleenen bij het totstandkomen van een centraal permanent fonds. Het moet mogeiyk zyn, dit reeds aanstonds van middelen te voorzien. Wanneer dan een regeling wordt geschapen, waarbij steeds alle restanten van inzamelingen in dit fonds worden gestort; -wanneer zijn leiding zich voorts belast met controle en verantwoording; wanneer zij zich verder tot taak stelt gegevens te verzamelen o p het gcheele uitgebreide gebied der par' ticuüere woldadigheid en op grond daarvan voorlichtend en adv iseerend werkzaam is zal iets goeds worden bereikt. Moge omtrent beide punten spoedig klaarheid worden verkregen.

De Merapi-Ramp. Het bezoek van den Landvoogd aan de geteisterde streken. De Kiahi van Balong en zijn Macht. (Door onzen correspondent te Mngelang).

Zondagmorgen om half negen arriveerde het Landvoogdelijk gezelschap op het Tidarterrein om een vlucht te maken boven het gebied van de ramp. Inde vliegloods waren o.a. aanwezig generaal-majoor Van Mourik, de gouverneur van Midden-Java> de resident, de burgemeester en de plaatselijk militaire commandant. Toen het hooge gezelschap inde vliegkleeren gestoken was werd plaats genomen inde F. C. .417 T, een transportvliegtuig, dat bestuurd w’erd door den luitenantvliegenier Wegner. De algemeene secretaris, de heer Gerke en de directeur B. B. de heer Mühlenfeld namen inde voorste cockpit plaats, terwijl de Landvoogd en de vulkanoloog dr. Neutnann inde tweede gingen zitten. Aan de hand vaneen kaart zou de heer Neumanu de noodige aanwijzingen geven. liet vliegtuig bleef een half uur inde lucht. Er werd over de lahars gevlogen en langs den top, die op sommige plaatsen helder zichtbaar was. Bij het uitstijgen toonde de Landvoogd zich buitengewoon voldaan over den tocht. De ravage had grooten indruk op hem gemaakt. De auto’s reden voor en linea recta werd

doorgereden naar Sroemboeng. Hier liet de gouverneur-generaal voor zich komen den ouden kabajan van Poedjang Anom : Singodimedjo, die zich tijdens de ramp zeer moedig heeft gedragen. Vrijdagnamiddag, toen de eerste uitbarsting de lahars reeds tot in het bewoonde gedeelte had gestuwd, was hy alleen in zijn kampong achtergebleven. Toen kwam er een zwaar gewonde vrouw binnenstrompelen uiteen andere kampong. Siugodimedjo deed zyn bandelier om en aanvaardde den langen tippel naar Sroemboeng om daar te rapporteeren, dat er een vrouw overdekt met brandwonden in zijn desa was. Het ambulancepersoneel kon de vrouw gelukkig nog ophalen en naar het hospitaal vervoeren. De merkwaardige kalmte van den kabajan wordt voldoende geïllustreerd door het feit, dat op het moment toen alle loerah’s wegliepen, zelfs al werden ze met ontslag bedreigd, Singodimedjo op de aloude manier, als was er geen vuiltje aan de lucht, hurkend bij de kawedanan plaats nam en daar heel rustig zyn boodschap aan den assistent-resident Maurenbrecher vertelde. De Landvoogd verzocht resident Van Pelt hem zyn groote waardeering over te brengen. Vermeldenswaard is nog, dat Singodimedjo dit jaar nog niet voor een onderscheiding in aanmerking kwam, omdat hij nog geen 40 dienstjaren had. Hy heeft er namelyk pas 35 ! Nu heeft hij door zijn moedig gedrag een onderscheiding dubbel en dwars verdiend en hij zal die krijgen ook. Na dit intermezzo zette het gezelschap den tocht voort. Per auto werd gereden tot den driesprong Ngepos. Te paard werd de reis voortgezet tot waar de lahars zichtbaar werden, nog ruim een K M. voor Gedjoegan en van hier werd naar het Noorden gereden, ongeveer 2'/2 K. M. naar den Blong kenglahar. Hier had de G. G. een uitstekend overzicht van de verwoestingen. Rechts, links, voor en achter strekten zich de lahars uit en by het zien van al deze verwoestingen toonde de Landvoogd zich ten zeerste onder den indruk. Aan de Blongkeng hoorde men onder de laharop pervlakte een luid gesis. Bij onderzoek bleek dit water van de Blongkeng te zijn, dat door den heeten lahar aan het koken was gebracht. Op den terugweg werd de lahar inde kali Poetih nog even bekeken. De G. G. stelde den regent een gift ter hand voor de vluchtelingen. Dij maakte de civiele en militaire autoriteiten zijn compliment voor de prachtige samenwerking.

Nieuwe luchtverkenningen.

Gistermorgen vernamen we van de vliegoffieieren, dat duidelijk te zien was, dat de Merapi ongeveir om de 5 minuten een rookwolk uitstoot, waarbij steenen langs de Blongkeng-glybaan naar beneden worden geworpen. Inde boven-Blopgkeng liggen veel groote stukken steen van den afbrokkelenden kraterrand. Om de veranderingen van den krater nauwkeurig te kunnen nagaan werden weer foto’s gemaakt.

De Kiahi van Balong. Wie hij is en wat hij dee .

Onze correspondent te Ma gelang schryft ons : Kasan Asmin, de kiahi van Balong, is door de gebeurtenissen van de laatste dagen een beroemd man geworden en daarom willen we enkele bizonderheden van hem vertellen. Hij is een klein mannetje met een peper- en zou!kleurig snorretje. Hij gaat altijd gekleed in Jogjasehe kleeding met een van onder in punten uitloopend baadje, dat aan den hals hoog dichtgeknoopt is. Ook aan de wijze, waarop hij zijn hoofddoek knoopt, kan men zien, dat hij met de Jogjasche mode meedoet. Aan .personeele belasting heeft hij een broertje dood en daarom heeft de kepala kampong het eenige keeren voor hem betaald. Van de landrente daarentegen schijnt hij het nut terdege in te zien. Die betaalt hy trouw en bij het klasseeren biedt hy altijd zijn diensten aan. Hij bezit drie huizen, een vrouw, vele kinderen en kleinkinderen, vijf koeien en zes karbouwen en dus is hij een welgesteld man. Veel menschen komen tot hem om slamat te vragen, want hij staat ineen reuk van heiligheid. Dit weet hij zelf ook, want hij spreekt iedereen, hoe hooggeplaatst hij ook moge zijn, met „koeweh” aan. Hoog-Javaansche woorden verlaten zijn lippen nooit of te nimmer. Tijdens de steeds erger wordende erupties van den berg Merapi, stelde hij de Balongers gerust door zijn kalmte en door zijn verzekering, dat de lahar nooit in Balong zou komen. Ja, zoover ging de invloed van onzen heilige, dat honderden uit de desa’s Genting, Maron, Gentong, Gedjoegan, Klampean, Batoer (in het Doekoensche !), Poentoek, BakelaD, Ketanen en Wates tijdens de laatste hevige uitbarsting naar hem toe vluchtten. Het grootste gedeelte stierf onderweg aan bekomen brandwonden. Z o kwamen er in Baloug een zevenhonderd menschen bijeen om salam te vinden inde nabijheid van den Simbah (grootvader). Vrijdagmorgen, dnsnog voordat de militairen waren gearriveerd, hoorde de A. W. van Sroemboeng vaneen vluchteling, dat in Balong menschen door de lahars waren ingesloten. Bij onderzoek bleek, dat de lahar bij Wates een onverkomelijken hinderpaal vorm le en dies verzocht de A. W. aan den detachemeutseominandant Verplak het voorterrein te verkennen om te trachten een weg te vinden naar Balong. Ook deze moest onverrictiterzake terugkeeren. Toen kwamen de militairen boren en onder commando van luitenant Or.! werd dadelijk een pi g:ng gedaan de menschen te bereiken. Blaar ook deze poging werd niet met succes bekroond. Zondag, toen de autoriteiten boven kwamen, vertelde de A. W. aan den generaal Van Mourik, wat hij wist van de ingesloteu desa’s. Den volgenden morgen om zes uur belde deze toen Bandoeng op en verzocht om vliegtuigen. De vliegers kregen opdracht te onderzoeken of zich inde afgesloten desa’s Balong, Klampean en Genting nog levende wezens bevonden en men herinnert zich, dat zij die inderdaad ontdekten, en dat er den volgenden morgen parachutes met levensmiddelen werden afgegooid.

Het ingesloten Balong bereikt.

Dinsdag vroeg de A. W. assistentie aan kapitein Honig om nogmaals te trachten Balong te bereiken. Hy kreeg mee een Javaansch sergeant, een Eur. korporaal, een verpleger en twee soldaten. Zelf nam hij twee desapolitieagenten mee. Op den driesprong Ngepos werd rechts afgeslagen naar Ablak. Hier daalde men in het diepe ravijn van de kali Poetih af en ging vervolgens van den eenen steen op den anderen springend langs warme modderbanken naar het ravijn van de kali Batang. Door de Batang-bedding werd voorwaarts getrokken onder groot gevaar, want er was geen vluchtgelegenheid. L'nks lag de heete l,ahar en rechts stroomde een modder bandjir door de Batang. Zjo kwam men bij Balong, dat langs een nauwen toegang bereikbaar bleek. De A. W. ging dadelijk naar de woning van den kiahi. Deze bleek op het veld aan het werk te zijn en zoodoende had de A. W. gelegenheid de menschen alleen toe te spreken. Het bleek aldra, dat de kiahi niet weg wilde en de bevolking ook niet. Door het uitdeelen van eenige broodjes en door te wyzen op het voedsel, dat door de vliegmachines was neergeworpen (een zak was inde kali terecht gekomen en men was b.zig het nu te drogen) trachtte de A. W. het vertrouwen van de menschen te winnen. Hij wees er op, dat de hooge regeering de menschen wilde Jielpen en dat op zyn verzoek voedsel was uitgeworpen. Meegaan wilden ze echter niet.

Het gesprek met den kiahi.

Teruggekeerd zei de A. W. tot kiahi Kasan Asiniu : „Ik heb gezien, dat het hier zeer gevaarlijk is; zou het niet bethr zijn, d t de menseden naar het veil ge Sroeinboeng gingen ?” Zeer beslist antwoordde de kiahi: „Neen, as sistent. Ik ga niet van hier, en nfeinaud gaat van hier’-. En naar de zon wijzend vroeg hij: „Weet je wat dat is assistent ?" „Ja, bapah, dat is de zon,” „Welnu zoolang de zon nog bestaat ben je veiling, waar je ook bent, ais het g>luk aan je zijde is. Het gevaar dreigt overal. Waar men gelukkig is daar moet men blijven. Men kan het gevaar niet ontkomen, Als iemand gelukkig is, is hij o ver a 1 gelukkig en wien het gevaar bedreigt ontkomt er toch niet aan. Daarom blijven we hier.” Hierop stelde de A.W. aan den kiahi de volgende vraag : Er zijn twee plaatsen : een slechte, een gevaarlijke en een andere waar het veilig is, een „pangonan k slametan”. Tusscnen deze plaa'sen ligt een groot vuur. Wij zijn op de gevaarlijke plaats. Zou je nu door het vuur willen gaan om de pangonan kesiametan te bereiken?” De kiahi antwoordde: „Neen”. „Wat zou je dan doen ?” „Ik zou een omweg maken langs het vuur.” „Welnu, bapah, juüe verkeeren thans in hetzelfde geval. Ik begrijp, dat je de menschee wilt redden, maar wil je ze dan door het vuur laten gaan ?” Hierop verzonk de heilige in diep gepeins. Een oogenblikje later zei. hij op zeer beslisten toon: „Ik begrijp je wel. Je mag de vluchtelin gen van andere desa’s meenemen als je wdt (hij sprak laag Javaansch), maar ik en de mensehen van Balong blijven hier.” Hierop vervolgde de A.W.: „Bapah, je bent hier zeker de oudste en je zorgtjals een ratoe voor het wel en wee van je menscben. Maar ik ben ook gezonden dooreen ratoe, die voor zijn rneuschen zorgt en de ongerust is over hun lot. Die ratoe is de boepati van Magelang. Hij wil je persoonlijk spreken over deze mensehen.” „Goed”, zei de kiahi, „dan ga ik alk en met je mee.” „Naar bapah, de boepati wil de menscben zelf vragen hoe het met hen gaat en wat ze hebben verloren aan bloedverwanten, vee en gronden en die vragen kunnen de mensehen zelf alleen maar beantwoorden. De boepati wil alles laten opsctirïjven, want de hooge regeering wil vergoeding geven voor de geleden verliezen. Alles moet nauwkeurig worden nagegaan, en de gelden moeten later aan de mensehen persoonlijk worden ter hand gesteld.” En nu was het pleit gewonnen, want de kiahi zei resoluut : „Dan gaande menscben mee. Mijn vrouw, kinderen eu kleinkinderen blijven atleen hier, want ik kan voor hen spreken.”

Met den A.W. ging hij nu de huizen langs en schreeuwde: „koeweh meloe endoro assistent” en in minder dan geen tijd was alles present. KJahi en assistent kwamen overeen, dat zij samen met de moerids (leerlingen van den heilige) in de woning van den A.W. op Sroemboeng zoudeD slapen. Op aanraden van den A.W. namen de mensehen kleeren en eten mee, omdat het a! ver inden namiddag was geworden en de kans bestond, dat men dienzelfden dag niet meer terug zou kunnen. (De bedoeling van den A.W. waste trachten de mensehen te Salam onder te brengen en den kiahi, wiens wil voor deze mensehen wet was, inde mesdjid te isoleeren). Langs een doorwaadbare plaats inde kali Poetih bereikte het gezelschap, dat uit zes honderd mensehen bestond, den weg naar Sroemboeng. Een bodewas reeds vooruit gegaan om felefonisch bericht tezenden aan de autoriteiten, dat men in aantocht was. Hierop werden in allerijl levensmiddelen opgevoerd. Dr. Kramer en de regent spoedden zich ook naar boven. Toen de uit hun isolement verlosten te Sroemboeng aankwamen, nam de kiahi plaats op een stoel inde woning van den A.W., terwijl de anderen rustig gingen zitten op het voorerf en den weg.

Op de een of andere wijze schijnt de kiahi gehoord te hebben, dat telefonisch de mogelijkheid wTerd besproken de mensehen naar Salam te zenden. Want hij vloog op en wilde dadelijk weer naar Baiong vertrekken. Toen arriveerde de regent. Het was toen reeds vijf uur. Deze voerde een lang gesprek met den simbah van Balong, en met de verzamelde schare, maar al zijn moeite was vergeefsch. De kiahi vertelde den boepati in laag-Javaansch kort en bondig, dat hij niet wilde bl”ven en dat de mensehen van Balong mee terug gingen. En of de A.W. al soldaten voor de woning zette om indruk te maken, het gaf niets. Toen de honderd Baiongers goed gegeten hadden, vertrokken ze om half zes inden namiddag weer naar hun desa terug. En daar zitten ze nu nog. De oogst is pas binnen en daarbij hebben ze overvloed van drinkwater vaneen bron, zoodat ze geen gebrek leiden. Eenige honderden niet-Balongers zijn naar Salam vertrokken.

Voornaamste Nieuws.

Een overzichtskaart van het geheele gebied van den Merapi. De bij deze eruptie uitgestooten laharstroomen zijn in

Een overzichtskaart van het geheele gebied van den Merapi. De bij deze eruptie uitgestooten laharstroomen zijn in stippels aangebracht. Deze kaart is sa-n engastsld uit d» offic*o 3le gegevens, zoosls zij zijn verkregen door de L.A.- vliegeniers, tezamen met de patrouilie-rapporten en uitgewerkt door den Vulcano'ogischen D'entt. Een en ander is ingeschetst ineen kaart van den Topografischsn Dienst. Door de welwillendheid van de N.I.S , waar de tsekening vervaardigd werd, kan hier reeds thans een strikt-betrouwbare en volledige kaart van het lahar-gebied worden gegeven.

Toen kwam de kiah terug van het veld.

De A.W., die wist, dat hy niet wil aan gesproken worden met „kiahi”, begroette hem en sprak hem aan met „bapah” (vader). Hij vroeg naar de gezondheid van vrouw en kinderen en maakte een praatje over klasseerings werkzaamheden. Vervolgens ging hij naar de desa Genting om te zien hoever de lahar gekomen was. Er lagen veel lijkefl eü de lahar bleek tot op 5 minuten afstands van Balong te zyn gevorderd-

Voor de Slachtoffers.

Hieronder volgt een verantwoording van heden door ons ontvangen giften voor de Merapi-ramp. Wij vermelden nog, dat de reeds genoemde gift der fa. H. G. Th. Crone geschiedde namens de iandhouwmaatschappijen, waarvan zij directie is en die hun bedrijf inde Vorstenlanden rondom den Merapi en in het Salatigasche uitoefenen, namelijk : Ngoepit, Manang, Ketandan, Temoeloes, Getas, Ngobo, Assinan en Batoe Djamoes. Inde telling van Woensdag 24 dezer sloop een fout van ƒ 5.— : voor ƒ 116.65 (2 storting S.j. S.) moet gelezen worden ƒ 111.65. Thans de opgave : Vorige opgave : ƒ 5.028.70 S. en Co., Semarang „ 28.50 Javaansche Christenen, Tegal „ 10.97 H., Poerwokerto „ 10.— B. J., Malang „ 5. O. F. 8., Djoewana „ 3.— De Nieuwe Apotheek, Pekalongan „ 25.— Kerstfeest Zendingsgemeente Salatiga „ 12.50 R., Solo „ 5.— N. N., Semarang „ 5.— Th. V/. V., Pekalongan „ 20. D. C., Semarang „ 10.— K. F. K., Semarang „ 50.— W. D. van P., Keboemen „ 100.— Fam. R. H. de R., Oengaran „ 40. Loge La Constante et Fidéle „ 175.— V. D. W., Semarang „ 5.— Instituut van Rijn, Semarang „ 25. Tailor Mij. Oosterling „ „ 50.— M. 0., , , 20. j. V., „ „ 100.- Mevr. A. P. T. &. Co., „ „ 10.— Mevr. G. K. S., „ „ 5.— Collecte op het N. I. O. G. – congres te Semarang „ 177.30 » ƒ 5.920.97 Verdere giften zullen gaarne door de Administratie van „De Locomotief” ontvangen en hier verantwoord worden.

Hulpverleening.

Naar wij vernemen heeft de beer Lo udon teSemarang gratis twee vrachtauto’s en een autobus ter beschikking van de Mil. Intendance te Moentilan gesteld. De N.I.S. had gedurende het bezoek van den Landvoogd een Paekaid ter beschikking gesteld.

De omvang van de ramp in cijfers.

Aneta seint dd. heden nit Ma g e 1 a n g : Nu een overzicht van de ramp beter mogelijk is en het aantal vermisten kan worden aangenomen als te zijn omgekomen, is de doodenlijst vastgesteld op d e rtienhonderd. 859 Huizen zijn verbrand, 530 ingestort, ineen twintigtal nederzettingen, 2500 stuk groot vee is verloren gegaan en meer dan 3600 bouws sawah en bouwland is verwoest. De totale schade wordt geraamd op ongeveer f 250.000, inclusief een niet al te lange voeding van de vluchtelingen. ladien verlenging van de steunverlening noodig blijkt, zal er zooveel mogeiijk gatransmigeerd moeten worden, hetzij naar de Lampongs, hetzij naar het Besoekische, daar het volk gewend is aan de tabakscultuur. Het is toch onwaarschijnlijk dat het berggebied den mensehen nog een redelijk bestaan zal bieden.

TERJEMAHAN:

Bencana.

Beberapa hari sebelum bencana Merapi mencapai proporsi yang begitu mengerikan, topik penggalangan dana publik dibahas di sini. Pada tanggal 19 Desember, 15 orang tewas dan 250 sawah terkubur; sekarang, 789 orang telah terkubur, 520 orang hilang, lebih dari 1.200 lahan hilang, lebih dari 20 desa hancur total atau sebagian, 30.000 pengungsi perlu diberi makan, dan ratusan keluarga kehilangan semua mata pencaharian. Saat itu tertulis di sini: "Dalam konteks ini, tampaknya mendesak untuk akhirnya menerapkan sistem pusat, seragam dan untuk seluruh Hindia, di mana semua pengumpulan dana dikelola secara terpusat. Kita dapat mengambil Dana Smeroe sebagai titik awal; kita dapat mencoba untuk lebih memperluas sentralisasi amal, dan hasilnya adalah kemurahan hati warga akan lebih jarang diminta, dan bantuan setelah bencana akan lebih teratur dan lebih terkendali." Sekarang ada alasan kuat untuk kembali membahas hal ini. Sekali lagi, bantuan harus diberikan oleh semua pihak—dan sudah sangat jelas bahwa banyak kalangan dalam masyarakat, meskipun dalam masa-masa sulit, memberi, memberi dengan cepat, dan memberi dengan sepenuh hati. Itu adalah tindakan yang berani; dan tentu saja merupakan fenomena yang menggembirakan dan memotivasi bahwa rasa kebersamaan, ketika benar-benar dibutuhkan, begitu kuat. * . * * Tetapi kebutuhan, di satu sisi, untuk memanfaatkan pemberian bantuan spontan ini seefektif mungkin, dan di sisi lain, untuk lebih jelas mendefinisikan peran pemerintah dan individu swasta dalam hal ini, sekarang lebih besar dari sebelumnya. Sesuatu yang lain bisa terjadi besok. Di bagian lain Hindia, dalam skala yang lebih kecil, mungkin pada waktu yang lebih buruk. Lalu bagaimana? Sebuah kepentingan telah muncul yang menuntut kontribusi lagi: dana pengangguran. Dan sementara itu, masih ada banyak asosiasi dan lembaga, yang pendapatannya juga sangat bergantung pada apa yang masyarakat bersedia berikan. Mampu memberi. Kapasitas ini tidak terbatas bagi siapa pun; baik untuk berbagai segmen populasi maupun untuk perusahaan dan firma yang sering menyediakan sebagian besar pendapatan. Beberapa pertanyaan sekarang muncul. Berbagai sisa koleksi, komite, dan dana sebelumnya masih tersimpan di beberapa bank. Tidakkah semuanya dapat digabungkan dan dimanfaatkan? Terdapat juga surplus dari koleksi yang lebih baru. Untuk apa dana tersebut harus dialokasikan? Dana sedang dikumpulkan untuk berbagai macam tujuan. Bukankah mungkin untuk berkolaborasi? Bukankah pembentukan dana pusat, yang tidak hanya menyediakan uang muka seperti Smeroefonds, tetapi juga dapat memberikan donasi dan bertindak sebagai penyelenggara, pengelola, dan pengawas, akan sangat bermanfaat?

Pertanyaan lain: di mana tepatnya garis batas ditarik, dalam kasus seperti bencana Merapi, antara tanggung jawab pemerintah dan sektor swasta? Jelas bahwa upaya bantuan dilakukan oleh pemerintah, polisi, dan militer; tetapi peran apa yang dimainkan pemerintah dalam hal ini? Apakah pemerintah menyediakan lahan, material untuk rekonstruksi, dll.? Apakah pemerintah menyediakan makanan yang diberikan kepada para pengungsi? Apakah pemerintah hanya bertindak sebagai regulator, atau apakah pemerintah juga mengambil peran komersial dalam memberikan bantuan?

Pertanyaan-pertanyaan ini tidak perlu dijawab terlalu panjang. Masyarakat, dari berbagai latar belakang, sedang memberi. Mereka memberi dengan kemampuan terbaik dan sepenuh hati. Semua orang tahu bahwa orang-orang yang kurang beruntung ini harus dibantu terlebih dahulu. Tetapi sementara itu, pemerintah sebaiknya menemukan kesempatan untuk mengumumkan: pertama, berapa bagian dari bantuan yang akan ditanggung oleh negara. Kami percaya bahwa bagian ini tidak boleh terlalu kecil. Apa yang dibayarkan dari sumber daya umum secara otomatis menjadi tanggung jawab seluruh masyarakat. Sumber daya nasional dikumpulkan oleh seluruh penduduk; adalah tepat dan logis untuk menggunakannya untuk meringankan sebagian kebutuhan. Jika kita tidak ingin sampai sejauh di Italia, di mana semuanya dibayar oleh negara, prinsipnya tetap bahwa sebagian dari penyediaan bantuan, seperti distribusi makanan dan kemudian alokasi lahan, harus disediakan oleh pemerintah. Kedua, kami ingin mengetahui sejauh mana pemerintah dapat bertindak sebagai perantara dalam mendirikan dana tetap pusat. Harus dimungkinkan untuk segera menyediakan sumber daya untuk dana tersebut. Jika kemudian dibuat sistem di mana semua pengumpulan dana yang tersisa disetorkan ke dana ini; Jika kepemimpinannya juga memikul tanggung jawab atas kontrol dan akuntabilitas; jika lebih jauh lagi menetapkan tugas untuk mengumpulkan data tentang seluruh bidang amal swasta yang luas dan, berdasarkan hal ini, bertindak sebagai badan informasi dan penasihat, sesuatu yang baik akan tercapai. Semoga kejelasan mengenai kedua poin tersebut segera diperoleh.

Bencana Merapi. Kunjungan Gubernur ke Daerah yang Hancur. Kiahi dari Balong dan Kekuatannya. (Oleh koresponden kami di Mngelang).

Pada Minggu pagi pukul 08.30, rombongan Gubernur tiba di lokasi Tidar untuk terbang di atas area bencana. Hadir di hanggar antara lain Mayor Jenderal Van Mourik, Gubernur Jawa Tengah, Residen, walikota, dan komandan militer setempat. Setelah rombongan pejabat tinggi mengenakan seragam terbang mereka, mereka naik ke pesawat angkut FC .417 T yang dipiloti oleh Letnan Pilot Wegner. Sekretaris Jenderal, Bapak Gerke, dan Direktur BB, Bapak Mühlenfeld, duduk di kokpit depan, sementara Gubernur dan ahli vulkanologi Dr. Neutnann duduk di kokpit kedua. Dengan menggunakan peta, Bapak Neutnann memberikan instruksi yang diperlukan. Pesawat tersebut tetap berada di udara selama setengah jam. Mereka terbang di atas lahar dan di sepanjang puncak, yang terlihat jelas di beberapa tempat. Setelah turun dari pesawat, Gubernur menyatakan kepuasan yang cukup besar atas perjalanan tersebut. Bencana itu telah meninggalkan kesan mendalam padanya. Mobil-mobil melintas dan langsung

Ia melanjutkan perjalanan ke Sroemboeng. Di sana, Gubernur Jenderal memanggil kabajan tua Poedjang Anom, Singodimedjo, yang telah bertindak dengan sangat berani selama bencana tersebut. Pada Jumat sore, ketika letusan pertama telah mendorong lahar ke daerah pemukiman, ia ditinggal sendirian di desanya. Kemudian seorang wanita yang terluka parah terhuyung-huyung datang dari desa lain. Singodimedjo mengenakan sabuk pelurunya dan memulai perjalanan panjang ke Sroemboeng untuk melaporkan bahwa seorang wanita yang menderita luka bakar berada di desanya. Untungnya, kru ambulans berhasil menyelamatkan wanita tersebut dan membawanya ke rumah sakit. Ketenangan luar biasa dari kabajan tersebut cukup tergambarkan oleh fakta bahwa pada saat semua Loerah pergi, meskipun mereka diancam akan dipecat, Singodimedjo, dengan cara yang sudah menjadi tradisi, seolah-olah tidak terjadi apa-apa, berjongkok di dekat kawedanan dan dengan tenang menyampaikan pesannya kepada Asisten Residen Maurenbrecher. Gubernur meminta Residen Van Pelt untuk menyampaikan apresiasi yang besar kepadanya. Perlu juga dicatat bahwa Singodimedjo belum memenuhi syarat untuk menerima penghargaan tahun ini, karena ia belum genap 40 tahun mengabdi. Ia sebenarnya baru mengabdi selama 35 tahun! Sekarang, melalui keberaniannya, ia lebih dari pantas mendapatkan penghargaan, dan ia akan menerimanya. Setelah jeda ini, rombongan melanjutkan perjalanan mereka. Mereka melakukan perjalanan dengan mobil ke persimpangan Ngepos. Perjalanan dilanjutkan dengan menunggang kuda ke tempat lahar mulai terlihat, masih sekitar satu kilometer sebelum Gedjoegan, dan dari sana mereka berkuda ke utara, sekitar 2,5 kilometer ke glachar Blongkeng. Di sini, Gubernur (GG) memiliki gambaran yang sangat baik tentang kehancuran tersebut. Lahar membentang ke kanan, kiri, depan, dan belakang, dan Gubernur sangat terkesan dengan pemandangan kehancuran ini. Di Blongkeng, terdengar suara mendesis keras di bawah permukaan lahar. Setelah diselidiki, ternyata itu adalah air dari Blongkeng, yang mendidih karena lahar panas. Dalam perjalanan kembali, lahar di Putih kali diperiksa secara singkat. Gubernur Jenderal memberikan hadiah kepada bupati untuk para pengungsi. Beliau memuji otoritas sipil dan militer atas kerja sama mereka yang sangat baik.

Pengintaian udara baru.

Kemarin pagi, kami mendapat informasi dari petugas penerbangan bahwa terlihat jelas Merapi mengeluarkan awan asap kira-kira setiap lima menit, yang menyebabkan bebatuan berjatuhan di lereng Blongkeng. Di daerah Blongkeng bagian atas, banyak bongkahan batu besar dari tepi kawah yang runtuh berserakan. Lebih banyak foto diambil untuk melacak perubahan pada kawah secara akurat.

Kiahi dari Balong. Siapa dia dan apa yang telah dilakukannya.

Koresponden kami di Ma Gelang menulis kepada kami: Kasan Asmin, kiahi Balong, telah menjadi orang terkenal karena peristiwa beberapa hari terakhir, dan karena itu kami ingin berbagi beberapa detail tentangnya. Dia adalah pria kecil dengan kumis berwarna lada. Dia selalu mengenakan pakaian Jogja, dengan jaket runcing yang diikat tinggi di leher. Cara dia mengikat jilbabnya juga menunjukkan bahwa dia mengikuti mode Jogja. Dia tidak menyukai pajak pribadi, dan karena itu kepala kampung telah membayarkannya beberapa kali. Namun, dia tampaknya sangat menghargai manfaat pajak tanah. Dia membayarnya dengan setia dan selalu menawarkan jasanya selama pengurusan pajak. Dia memiliki tiga rumah, seorang istri, banyak anak dan cucu, lima sapi, dan enam kerbau, dan karena itu dia adalah orang kaya. Banyak orang datang kepadanya untuk meminta doa, karena dia dipenuhi dengan aroma kesucian. Dia sendiri mengetahuinya, karena dia menyapa semua orang, tidak peduli seberapa tinggi kedudukannya, dengan "koeweh." Kata-kata dalam dialek Jawa Tinggi tak pernah keluar dari bibirnya. Selama letusan Gunung Merapi yang semakin parah , beliau menenangkan penduduk Balong dengan ketenangan dan keyakinannya bahwa lahar tidak akan pernah mencapai Balong. Memang, pengaruh santo kita begitu luas sehingga ratusan orang dari desa-desa Genting, Maron, Gentong, Gedjoegan, Klampean, Batoer (di Dukun!), Poentoek, Bakela, Ketanen, dan Wates mengungsi kepadanya selama letusan dahsyat terakhir. Sebagian besar meninggal di perjalanan karena luka bakar yang mereka derita. Maka, di Baloug, sekitar tujuh ratus orang berkumpul untuk memohon pertolongan di dekat Simbah (kakek). Pada Jumat pagi, bahkan sebelum tentara tiba, Pasukan Sekutu Sroemboeng mendapat informasi dari seorang pengungsi bahwa orang-orang di Balong telah terjebak oleh lahar. Setelah penyelidikan, ternyata lahar di dekat Wates merupakan rintangan yang tak teratasi, sehingga Pasukan Sekutu meminta komandan detasemen, Letnan Verplak, untuk melakukan pengintaian di daerah tersebut dalam upaya menemukan rute ke Balong. Ia pun harus kembali dengan tangan kosong. Kemudian para tentara tiba, dan di bawah komando Letnan Or.!, upaya segera dilakukan untuk menjangkau penduduk. Upaya ini pun gagal. Pada hari Minggu, ketika pihak berwenang tiba, Pasukan Sekutu memberi tahu Jenderal Van Mourik apa yang mereka ketahui tentang desa-desa yang terkepung. Keesokan paginya pukul enam, ia menghubungi Bandung dan meminta pesawat terbang. Para pilot diperintahkan untuk menyelidiki apakah ada makhluk hidup di desa-desa Balong, Klampean, dan Genting yang terkepung, dan diingat bahwa mereka memang menemukannya, dan parasut berisi makanan dijatuhkan keesokan paginya.

Sampai di Balong yang tertutup.

Pada hari Selasa, Pasukan Sekutu (AW) meminta bantuan Kapten Honig untuk mencoba lagi mencapai Balong. Ia didampingi oleh seorang sersan Jawa, seorang kopral Eropa, seorang perawat, dan dua tentara. Ia sendiri membawa dua petugas polisi desa bersamanya. Di persimpangan Ngepos, mereka berbelok ke kanan menuju Ablak. Di sini mereka menuruni jurang Kali Putih yang dalam dan kemudian, melompat dari batu ke batu, menyusuri tepian lumpur panas menuju jurang Kali Batang. Mereka maju melalui dasar sungai Batang dengan risiko besar, karena tidak ada jalan keluar. Di sebelah kiri terbentang Iahar yang panas, dan di sebelah kanan aliran lumpur mengalir melalui Batang. Mereka kemudian mencapai Balong, yang ternyata dapat diakses melalui pintu masuk yang sempit. Pasukan Sekutu (AW) segera pergi ke rumah kiahi. Ia sedang bekerja di ladang, sehingga Pasukan Sekutu memiliki kesempatan untuk berbicara dengan penduduk sendirian. Segera menjadi jelas bahwa kiahi menolak untuk pergi, begitu pula penduduknya. Dengan membagikan beberapa roti dan menunjukkan makanan yang dijatuhkan oleh pesawat (sebuah tas telah jatuh ke sungai dan mereka sekarang sedang mengeringkannya), AW mencoba mendapatkan kepercayaan rakyat. Dia menunjukkan bahwa pemerintah pusat ingin mengusir rakyat dan bahwa makanan telah dijatuhkan atas permintaannya. Namun, mereka menolak untuk menurutinya.

Percakapan dengan kiahi.

Setelah kembali, AW berkata kepada kiahi Kasan Asiniu: "Aku telah melihat bahwa tempat ini sangat berbahaya; bukankah lebih baik jika orang-orang pergi ke Sroeinboeng yang aman?" Kiahi menjawab dengan sangat tegas: "Tidak, asisten. Aku tidak akan pergi dari sini, dan aku tidak akan pergi dari sini." Dan sambil menunjuk ke matahari, dia bertanya: "Apakah kau tahu apa itu, asisten?" "Ya, bapah, itu matahari." "Nah, selama matahari masih ada, kau aman, di mana pun kau berada, jika keberuntungan berpihak padamu. Bahaya mengancam di mana-mana. Di mana seseorang bahagia, ia harus tetap tinggal. Seseorang tidak dapat menghindari bahaya. Jika seseorang bahagia, ia bahagia selamanya, dan siapa pun yang terancam bahaya tidak dapat menghindarinya. Itulah sebabnya kita tetap di sini." AW kemudian mengajukan pertanyaan berikut kepada kiahi: Ada dua tempat: satu buruk, satu berbahaya, dan satu lagi aman, sebuah "pangonan k slametan." Di antara tempat-tempat ini terdapat api besar. Kita berada di tempat yang berbahaya. "Apakah kamu sekarang akan melewati api untuk mencapai pangonan kesiametan?" Kiahi menjawab: "Tidak." "Lalu apa yang akan kamu lakukan?" "Aku akan mengambil jalan memutar melewati api." "Baiklah, bapah, kamu sekarang berada dalam situasi yang sama. Aku mengerti bahwa kamu ingin menyelamatkan umat manusia, tetapi apakah kamu kemudian akan membuat mereka melewati api?" Mendengar ini, orang suci itu termenung. Sesaat kemudian dia berkata: dia berkata dengan sangat tegas: "Aku mengerti kamu. Kamu dapat membawa pengungsi dari desa lain bersamamu jika kamu mau" (dia berbicara dalam bahasa Jawa rendah), "tetapi aku dan penduduk Balong akan tinggal di sini." AW kemudian melanjutkan: "Bapah, kamu tentu yang tertua di sini, dan kamu peduli pada kesejahteraan rakyatmu seperti seorang rakaat. Tetapi aku juga diutus oleh seorang rakaat yang peduli pada rakyatnya sendiri dan mengkhawatirkan nasib mereka. Rakaat ini adalah boupati Magelang." "Dia ingin berbicara denganmu secara pribadi tentang orang-orang ini." "Bagus," kata kiahi, "kalau begitu aku akan pergi bersamamu." "Kepada bapah, boepati ingin bertanya langsung kepada orang-orang bagaimana keadaan mereka dan apa yang telah mereka kehilangan dalam hal kerabat, ternak, dan tanah, dan hanya orang-orang itu sendiri yang dapat menjawab pertanyaan-pertanyaan itu. Boepati ingin semuanya dicatat, karena pemerintah pusat ingin memberikan kompensasi atas kerugian yang diderita. Semuanya harus diselidiki dengan cermat, dan dana tersebut nantinya harus diserahkan langsung kepada orang-orang." Dan sekarang perdebatan itu dimenangkan, karena kiahi berkata dengan tegas: "Kalau begitu orang-orang akan ikut. Istri, anak-anak, dan cucu-cucu saya hanya akan tinggal di sini, karena saya dapat berbicara mewakili mereka."

Bersama AW, ia kemudian pergi dari rumah ke rumah, berteriak: "Koeweh meloe endoro assistent!" dan dalam waktu singkat, semuanya sudah ada di sana. Kjahi dan asistennya sepakat untuk tidur bersama para murid (pengikut orang suci) di rumah AW di Sroemboeng. Atas saran AW, orang-orang membawa pakaian dan makanan, karena sudah sore dan ada kemungkinan mereka tidak dapat kembali pada hari yang sama. (Niat AW adalah untuk mencoba menampung orang-orang di Salam dan mengisolasi kiahi, yang kehendaknya menjadi hukum bagi orang-orang ini, di masjid). Kelompok yang terdiri dari enam ratus orang itu mencapai jalan menuju Sroemboeng melalui penyeberangan di Sungai Putih. Seorang utusan telah pergi lebih dulu untuk mengirim pesan telepon kepada pihak berwenang bahwa mereka sedang mendekat. Persediaan makanan kemudian segera dikirim. Dr. Kramer dan bupati juga segera datang. Ketika mereka yang dibebaskan dari isolasi tiba di Sroemboeng, para kiahi duduk di rumah AW, sementara yang lain duduk dengan tenang di halaman depan dan di jalan.

Entah bagaimana, kiahi tampaknya mendengar bahwa kemungkinan mengirim orang-orang ke Salam sedang dibahas melalui telepon. Ia terbang dan ingin segera berangkat ke Baiong. Kemudian bupati tiba. Saat itu sudah pukul lima sore. Ia berbincang panjang lebar dengan simbah Balong dan dengan kerumunan yang berkumpul, tetapi semua usahanya sia-sia. Kiahi memberi tahu bupati, secara singkat dan lugas dalam bahasa Jawa Rendah, bahwa ia tidak ingin tinggal dan bahwa orang-orang Balong akan kembali bersamanya. Dan bahkan jika AW menempatkan tentara di depan rumah untuk memberi kesan, itu tidak masalah. Setelah seratus orang Baiong makan kenyang, mereka berangkat ke desa mereka pukul 5:30 sore. Dan mereka masih di sana. Panen baru saja selesai, dan selain itu, mereka memiliki banyak air minum dari mata air, jadi mereka tidak kekurangan apa pun. Beberapa ratus orang non-Balong telah berangkat ke Salam.

Berita Terkini.

Peta ikhtisar seluruh area Merapi . Aliran lahar yang dikeluarkan selama letusan ini berada di

Peta ikhtisar seluruh wilayah Merapi . Aliran lahar yang dikeluarkan selama erupsi ini ditunjukkan dengan garis putus-putus. Peta ini didasarkan pada data resmi yang diperoleh oleh pilot LA, bersama dengan laporan patroli dan disusun oleh Departemen Vulkanologi. Semua ini digambarkan dalam peta dari Layanan Topografi. Berkat kebaikan NIS, tempat peta ini disiapkan, peta wilayah lahar yang benar-benar andal dan lengkap kini dapat disajikan di sini.

Kemudian kiah kembali dari ladang.

AW, yang tahu bahwa dia tidak ingin dipanggil "kiahi," menyapanya dan memanggilnya "bapah" (ayah). Dia menanyakan kesehatan istri dan anak-anaknya dan mengobrol tentang pekerjaan klasifikasi. Kemudian dia pergi ke desa Genting untuk melihat seberapa jauh lahar telah mencapai. Ada banyak mayat, dan lahar tampaknya telah maju hingga lima menit dari Balong.

Untuk Para Korban.

Berikut adalah rincian donasi yang kami terima hari ini untuk bencana Merapi . Kami juga mencatat bahwa donasi tersebut dari perusahaan H.G. Th. Crone diberikan atas nama perusahaan konstruksi yang dipimpinnya dan beroperasi di Kepangeranan sekitar Merapi dan di Salatiga, yaitu: Ngoepit, Manang, Ketandan, Temoeloes, Getas, Ngobo, Assinan, dan Batoe Djamoes. Dalam perhitungan hari Rabu, tanggal 24 bulan ini, terdapat kesalahan sebesar ƒ 5,00: ƒ 116,65 (setoran 2 SjS) seharusnya terbaca sebagai ƒ 111,65. Pernyataan terkini: Pernyataan sebelumnya: ƒ 5,028.70 S. and Co., Semarang „ 28.50 Kristen Jawa, Tegal „ 10.97 H., Poerwokerto „ 10.— BJ, Malang „ 5. OF 8., Djoewana „ 3.— Apotek Baru, Pekalongan „ 25.— Gereja Misionaris Pesta Natal Salatiga „ 12.50 R., Solo „ 5.— NN, Semarang „ 5.— Th.V/.V., Pekalongan „ 20. DC, Semarang „ 10.— KFK, Semarang „ 50.— WD van P., Keboemen „ 100.— Fam.RH de R., Oengaran „ 40. Penginapan La Constante dkk Fidéle „ 175.— VDW, Semarang „ 5.— Institut Rijn, Semarang „ 25. Penjahit Mij. Oosterling „ „ 50.— M. 0., , , 20. j. V., „ „ 100.- Ny. APT &. Co., „ „ 10.— Ny. GKS, „ „ 5.— Koleksi di kongres NIOG di Semarang „ 177.30 » ƒ 5.920,97 Donasi lebih lanjut akan diterima dengan senang hati oleh administrasi „De Locomotief” dan akan dicatat di sini.

Bantuan.

Kami memahami bahwa Bapak Lo Udon dari Semarang menyediakan dua truk dan satu bus kepada Intendansi Militer di Moentilan secara cuma-cuma. NIS (Lembaga Sejarah Militer Nasional) menyediakan sebuah Paekaid selama kunjungan Gubernur.

Skala bencana dalam angka.

Aneta melaporkan hari ini dari Ma ge 1 ang: Sekarang gambaran umum bencana sudah lebih mudah didapatkan dan jumlah orang hilang dapat diasumsikan telah meninggal, jumlah korban tewas telah ditetapkan pada seribu tiga ratus orang. 859 rumah terbakar, 530 runtuh, di sekitar dua puluh permukiman, 2.500 ekor ternak besar hilang, dan lebih dari 3.600 sawah dan lahan pertanian hancur. Total kerugian diperkirakan sekitar 250.000 gulden, termasuk penyediaan makanan untuk para pengungsi. Jika bantuan tambahan diperlukan, sebanyak mungkin pengungsi harus dipindahkan, baik ke Lampung atau ke wilayah Besukian, karena penduduk di sana terbiasa dengan budidaya tembakau. Kemungkinan besar wilayah pegunungan tidak akan menawarkan kehidupan yang layak bagi penduduk.

Link Koran: De locomotief (29-12-1930)